Er zijn twee manieren waarop een expeditie kan beginnen. Ofwel door een melding van een andere drakenruiter, ofwel door het in de gaten te houden van kranten, nieuwsfeeds en geruchten.

In dit geval was het Olivier die de eerste tekenen van drakenactiviteit op het spoor kwam in een online-nieuwsbericht uit Chili. Een aantal boeren uit Chaca, aan de rand van de Atacamawoestijn, was vee kwijtgeraakt. Een paar weken nadat deze verdwijningen voor het eerst hadden plaatsgevonden, ontdekte een veedrijver verschillende karkassen. Het voorval trok de aandacht van de media. Volgens het artikel was de dood van de dieren te wijten aan een soort grote kat, maar op basis van de foto's bij het artikel trokken wij een hele andere conclusie.

We gingen op zoek naar andere aanwijzingen. We zochten op internet en lazen lokale kranten, die we door een koerier lieten bezorgen. Het leverde allemaal niets op, totdat Manu een verhaal hoorde over een stel vogelspotters in dat gebied. Zij hadden een eigenaardig probleem: ze konden geen vogels vinden. Drie weken na de ontdekking van Olivier meldde een lokale krant dat het vee van de boeren nog steeds verdween. Op dat moment besloten we er zelf heen te gaan.

Mocht er een draak in het gebied zijn, dan kon je er vergif op innemen dat hij zich ergens in de rotsachtige streek tussen de woestijn en het boerendorp schuilhield. In de Atacamawoestijn schommelt de temperatuur overdag tussen de 0 en 25°C. Het kan er dus behoorlijk koud worden. We pakten wat extra warme kleren, onze standaard jachtspullen, kaarten en reisgidsen en namen de eerste vlucht naar Arica.

In Chili begon het lastigste deel van onze taak. Het duurde nog eens tien dagen voordat we alle boeren zelf hadden gesproken en ongeveer hadden bepaald op welk gebied we ons moesten concentreren. Maar plotseling was het raak. Een oude dame in Chaca vertelde ons dat er ook al vee werd geroofd toen ze jong was. Zij bleek zelfs een vuurdraak gezien te hebben in de heuvels achter de boerderij van haar oom.

En dus besloten we onze gehuurde jeep vol te laden en onze zoektocht daar te beginnen. We hadden het plan opgevat om elke dag naar een boerderij te gaan en van daar uit te voet de heuvels in te trekken.

Op de derde dag hadden we geluk, of kan ik beter pech zeggen? We vonden de draak, maar helaas vond hij ons ook en zoals je kunt zien was hij niet blij.

Wat is er misgegaan? Hadden we nog meer kunnen doen? Eigenlijk niet. Ook al bereid je je wekenlang voor, soms gaat het gewoon fout.

De volgende keer beter...



Door Éric